“lahat naman may down moment… ung ramdam mo ung impact ng emoness… siguro sa lahat ng mga kakadurog na moment sa buhay ko ito na ang pinakadepressing. it’s been 3 weeks struggle. hirap makatulog. hirap mag isip ng kakainin. hirap makisalamuha sa tao. parang like ko magharakiri now na pag nakikita ko my scars at mga bagong sugat ko. everything sucks. feeling ko naagnas na ako ng buhay 
“
buzzer beater. schedule ko kay doc is 11am pero dumating ako mga 1130 saktong last patient for this morning. uber mahaba ang pila kaninang umaga. 7 patients ata before ako then karamihan puros bata 3 lang ata kaming adults sa clinic ni doc.
ramdom guy sa unahan ng pila ko: “miss. ano yan chicken pox? ang dami…” *he looked so scared na feeling nya eh mahahawa xa saken*
ako: “hinde ko alam” *believed me, walang sinabe ang lahat ng stress at depression na nakukuha ko sa clients everynight compared sa itsura ng guy sa clinic, at the very first time naramdaman kong gusto ko umiyak*
guy: “or german measles, baka sa water or hangin”
ako: “hinde ko alam”
guy: “baka nga bulutong yan”
ako: “hinde ko nga alam pupunta ba ako dito sa clinic kung alam ko d b? at saka doctor ka ba?!?!?!”
I know, megaphone ang bibig ko at nagecho un sa dermclinic. the guy shut his mouth and then after nun uber ackward moment sa lahat ng patients. lahat tumahimik at walang gusto magsalita maliban sa mga batang nag iiyakan. OK! I created a scene. OK! napikon ako. OK! TAO LANG!
unti unting nauubos ang mga pasyente after ng check up ng guy lumapit xa saken.
guy: “sorry miss.”
ako: “ok lang po.” *teary eyed na talaga ako, lahat na ng emosyon na naipon for about 45 minutes kong paghihintay sa clinic*
pagpasok ko sa room ni doc, OMG! break down galore d ko na nakayanan. Umiyak na talaga ako.
Doc: “Don’t worry hija gagaling yan basta sumunod ka lang sa prescription ko”
ako: “3 weeks na po xa doc then unti palang ung gumagaling eh may bago na naman. may bulutong po ba ako?”
Doc: “may fever ka ba?”
ako: “wala po”
Doc: coughs?
ako: wala po.
Doc: colds?
ako: wala po.
Doc: “Let me check.” *sabay iling* “The others are looking good, pero itong sa braso mo last saturday wala to ah. I told you wag muna magscrub. Hinde ka pedeng turukan ngayon kasi may bago kang rashes. Taasan ko muna ung prescription, then balik ka August 1. please follow the presciption” * writes his prescription.
ako: “ano po bang saket ko? bulutong po ba? or tigdas hangin?”
doc: “no. infection yan ng hair follicles… it’s folliculitis. irritation ng skin in contact with razors, friction ng damit mo sa skin, scrubs, shaving…”
ako: “nakakahawa po ba to? airborne?”
doc: “don’t share towels, razors, and avoid skin to skin contact”
waaah. scared. pano na mga officemates ko. waah si leah last na skin to skin contact ko. shit. hinde muna ako papasok hanggang di ako gumagaling magwork from home na muna ako. bukas punta ako ng FEU, papacheck up ako. well for second opinion. hinde to pede tumagal. basta this week dapat gumaling na xa!!!
waaah Lord pagalingan nyo na mga kurikong ko. promise talaga hinde na ako kakain ng chicken at shrimp mula sa araw na ito. hinde na rin ako magnanakaw ng lotion
bawi bawi pero this entry is dedicacted lamang sa pinaka talentadong member ng 2NE1. waaah i’m so addicted to her hinde mawala ang mata ko sa kanya pag nagpeperform parang lumiit ang stage tas sasabog na lang bigla. sobrang nagsa-shine sa lahat ng performance nila. waaah she is so bibo
pangako ko sa sarili ko pagtutuunan ko na ng pansin ang pagsasayaw, shit ayoko naman mamatay na wala man lang akong talent 
alam kong hinde ako makakaabot sa level ni CL pero dapat talaga magkaroon man lang ako ng bagay na pede kong ipagmalaki sa lahat 
korak! isasama ko to sa list ko ng habulin mo ang happiness mo project!
naduling lang ba ako? or baka kasi may hangover pa ako ng mnet scandal at can’t get over lee hongki lovebug ang drama ko na parang lahat na lang si hongki ang nakikita ko 
or maybe the video was so pixelated so mejo blurry din ang sense of sight ng lola mo.
at dahil jan bibigyan kita ng stars! 
